The white town

ย้อนกลับไปเมื่อสักประมาณครึ่งปีที่แล้ว โจ ฮาร์ทยังเป็นแค่ 'ผู้ชายชาวเอเชีย' คนหนึ่ง
แบบที่โทนี่จะมองดู แล้วก็นึกปรารถนาในศพของพวกเขา
แบบที่หาได้ดาดดื่นทั่วไปในเมือง และบังเอิญพบปะกันเป็นบางครั้ง
เหมือนรถเข็นขายไอศกรีมที่มักจะผ่านมาในเวลาบ่าย แล้วเขาก็ไม่ได้ฝ่าลมแดดเดินออกไปซื้อเสียที
เพียงเพราะยังไม่ได้อยากกินขนาดนั้น


โจมักจะเข้ามาในคลีนิคเพื่อถามไถ่ขอข้อมูลเกี่ยวกับคดีที่เกิดขึ้นในช่วงนั้นอยู่เสมอ
แต่โทนี่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเรื่องของตำรวจ เพราะงั้นถึงแม้จะถูกส่งรูปให้ดูแล้วถามว่า 'เห็นคนนี้บ้างไหม'
เขาก็จะตอบเหมือนเดิมทุกครั้งว่า 'ไม่' แม้ว่าแท้จริงแล้วคนในรูปจะกำลังนอนพักฟื้นอยู่ชั้นบนนี่เองก็ตามที


"หมอ...หมอไม่เคยเงยหน้ามองหน้าคนไข้บ้างเลยเหรอ"
ครั้งหนึ่งโจโอดครวญกับเขาขณะที่กำลังเก็บรูปผู้ต้องสงสัยลงกระเป๋า


"เอาไว้หาโอกาสมาเป็นคนไข้ของผมสิ จะได้รู้ว่าผมมองหรือเปล่า" โทนี่ได้แต่ทำหัวเราะกลบเกลื่อนไปอย่างนั้น
ทว่าหลังจากนั้นไม่นานนัก โจก็กลับมาที่คลีนิกเพราะต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ
แต่ไม่ใช่ตัวเขาเอง


มันเป็นวันที่ฟ้าฝนแปรปรวนมากกว่าเคย เมฆที่ตั้งเค้ารวมตัวกันจนกลายเป็นสีเทาเข้มขยายตัวไปทั่วท้องฟ้าของเวนเลส
เสียงกริ่งหน้าประตูจู่ ๆ ก็ดังผ่ากลางเสียงคลื่นน้ำฝนที่กำลังตกกระหน่ำลงมา ทำให้โทนี่กับฮิราอิจำเป็นต้องลงจากเตียง
ไปเปิดประตูให้ผู้มาเยือน แล้วก็เป็นโจ ฮาร์ทนั่นเองที่ยืนอยู่ที่นั่นในสภาพเปียกปอน...


โจมีสีหน้านิ่งเหมือนกำลังติดค้างอยู่ในความหวั่นวิตก เขาอุ้มใครสักคนไว้ในอ้อมแขน เป็นชายชราที่โทนี่ไม่รู้จักมาก่อน
แต่ก่อนที่โทนี่จะทันได้คิดอะไรออกโจก็รีบร้อนอธิบายกับเขาว่ามีขโมยขึ้นบ้าน แล้วฌอนก็ถูกยิง
โทนี่ถึงได้รู้ว่าชายคนนี้คือฌอน ฮาร์ทที่โจเคยเล่าให้ฟังนั่นเอง


"หมอ...หมอ...ช่วยฌอนด้วย" โจพูดเสียงแผ่วระคนสะอื้นและขยับตัวเข้ามาหาพวกเขา
ฮิราอิจึงรีบเข้ามารับร่างของฌอนไว้ก่อนวิ่งนำไปที่ห้องผ่าตัดทันทีและมีหมอโทนี่เร่งฝีเท้าตามไปติด ๆ
พวกเขาได้ยินเสียงของโจตามมาจากข้างหลัง โจที่เริ่มร้องไห้ ละล่ำละลักร้องขอให้ช่วยครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ทั้งโทนี่และฮิราอิก็เดินตรงดิ่งเข้าห้องผ่าตัดโดยไม่ได้หันกลับไปมองอีก


"เขาตายแล้ว" ฮิราอิที่เพิ่งจะวางฌอนลงบนเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ไม่ต่างอะไรเลยกับเวลาที่พูดในโต๊ะอาหารขึ้นมาว่าซอสมะเขือเทศในครัวหมดลงแล้ว


โทนี่รีบเข้าไปดูอาการของฌอนแต่ร่างนั้นไม่มีลมหายใจอยู่อีกต่อไป อย่างที่ผู้ช่วยของเขารายงาน
แม้จะฝืนปั๊มหัวใจของฌอนอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีสัญญาณชีวิตตอบกลับมาอีกเลย
เขาจึงปล่อยให้ฮิราอิเก็บเครื่องมือเข้าที่ ส่วนตัวเองยืนเกาะขอบเตียง มองดูฌอนอยู่ครู่ใหญ่คล้ายลังเล
แต่ว่าไม่ว่าช้าหรือเร็ว ข่าวร้ายนี้ก็ต้องไปถึงหูคนที่กำลังรออยู่อยู่ดี
โทนี่จึงตัดสินใจหันหลังกลับออกไปข้างนอก เดินเข้าไปหาโจที่นั่งก้มหน้านิ่งรออยู่ที่นั่น
ตรงที่นั่งสำหรับรอคิวของคลีนิคมีที่นั่งสำหรับคนมากมาย แต่เวลานี้มีแค่โจคนเดียวที่รออยู่...


"คุณโจ เสียใจด้วยนะครับ"


หลังคำพูดที่มีความหมายชัดเจนของเขา โจไม่ได้เอ่ยตอบอะไรเลย ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นหรือขยับตัว
ตอนนั้นเองที่เขานึกขึ้นได้ว่า ฌอนนั้นไม่ได้เสียชีวิตที่นี่ แต่หมดลมหายใจไปแล้วตั้งแต่ก่อนมาถึงคลีนิค
ดังนั้นบางที...โจอาจจะรู้ทั้งรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังฝืนพาร่างของฌอนมาก็เป็นได้


"พักที่นี่ก่อนได้นะคุณโจ...ถ้าไม่รังเกียจ ขึ้นไปนอนที่ห้องผู้ป่วยชั้นสองก็ได้"
โทนี่หันไปบอกอีกฝ่ายระหว่างที่กำลังจะกลับขึ้นไปนอนพักข้างบนกับฮิราอิ
ทว่าไม่มีคำตอบจากชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่ ณ ที่ตรงนั้น


โทนี่ แบลงค์กลับไปที่เตียง แต่ข่มตาหลับไม่ลงตลอดคืน
ในเวลานั้นเขามีแต่ภาพรอยยิ้มของโจอยู่ในหัว รอยยิ้มตอนที่พูดเรื่องฌอนขึ้นมา
รวมถึงตอนที่โพล่งออกมาว่าเขากับฌอนเป็นคนรักกัน เมื่อโทนี่เอ่ยถามถึงความสัมพันธ์


รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นของโจ เขารู้ว่ามันมาจากไหน
และรู้ว่าทำไมมันจึงจะหายไป ... เพียงเพราะความตายของคนคนเดียว


เช้าตรู่ เขากลับลงไปข้างล่างและพบว่าศพของฌอนยังอยู่ดีในห้องผ่าตัด เขาจึงติดต่อให้โบสถ์ส่งรถมารับไป
ศพของฌอนถูกเข็นผ่านหน้าโจซึ่งนั่งอยู่โซฟาตัวเดิมไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งไว้แค่เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากล้อของเตียงเข็น
โดยที่โจไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองสักนิดเดียว จนกระทั่งศพของฌอนถูกนำขึ้นรถและนำส่งล่วงหน้าไปที่โบสถ์แล้ว


หลังจากนั้นโทนี่ก็พยายามเรียกโจ เพื่ออธิบายว่าศพของคุณฌอนจะถูกส่งไปที่โบสถ์เซนต์แมรี่
และพยายามถามว่าอยากจะให้จัดการศพแบบไหน จะให้ฌอนสวมชุดอะไร หรือจะไปจัดการเองดีไหม
แต่ว่าโจก็ยังนิ่งเฉย จนกระทั่งโทนี่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาได้เอ่ยคำพูดสุดท้ายออกไป


"...ไปหาคุณฌอนกันเถอะ"


โจถึงได้เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเลื่อนลอย และยอมเดินตามไปขึ้นรถในที่สุด
โทนี่ขับรถพาโจไปที่โบสถ์ เข้าไปทางหลังโบสถ์ ตรงห้องที่ใช้วางศพเตรียมใส่โลง
ร่างของฌอนถูกปิดผ้าเอาไว้ แต่เมื่อโจมาถึงพวกเขาก็เปิดผ้าออกให้พบหน้าเพื่อร่ำลา


เพียงแต่ว่าโจไม่ได้เอ่ยคำลา
เขายังคงสวมชุดเดียวกับเมื่อคืน สายตามองฌอนที่สงบนิ่งไร้ลมหายใจอยู่บนโต๊ะสำหรับวาง
ดวงตาสีดำขลับที่นิ่งเฉยนั้นไม่สื่ออารมณ์ใด ๆ อยู่พักใหญ่ นานพอที่เจ้าหน้าที่ของโบสถ์จะเริ่มมองนาฬิกา
แต่แล้วโจก็เบิกตาโพลงขึ้น พร้อมทั้งหันมาหาโทนี่อีกครั้ง


"หมอ พาฌอนกลับบ้านกับผมหน่อยได้ไหม"


โทนี่เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยความตกใจเพราะว่าโจได้เอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เมื่อคืน
ขณะที่เจ้าหน้าที่ของโบสถ์มองหน้ากันเลิกลั่ก จนกลายเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่สถานที่แห่งนั้นเหมือนตกอยู่ในหลุมอากาศ
และมีแต่ศพของฌอนเท่านั้นที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองมาที่โทนี่เพื่อรอคำตอบ


"...พาฌอนกลับบ้านได้ไหม" โจถามซ้ำ


โทนี่เลือกที่จะพยักหน้ารับ ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโจ


หลังจากนั้น พวกเขากลับบ้านพร้อมฌอน สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ที่โบสถ์มีเพียงความงุนงงของเจ้าหน้าที่ในโบสถ์
และเงินค่าขนส่งขาไปที่โทนี่ออกให้เท่านั้น ฮิราอิอุ้มซองบรรจุศพสีดำจากหลังรถตู้ของหมอโทนี่เข้าไปใน
บ้านของฌอน วางลงที่ใกล้ ๆ บันไดทางขึ้นชั้นบนโทนี่ตามเข้ามายืนดู ขณะที่ฮิราอิเป็นคนเปิดถุงเก็บศพออก
และโจก็ยืนดูอยู่ไม่ห่างไปนัก เมื่อเห็นหน้าฌอนอีกครั้ง ชายหนุ่มร่างเล็กก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหา
พยุงร่างของฌอนที่สิ้นไร้เรี่ยวแรงไว้อย่างทุลักทุเล ก่อนจะก้าวเดินขึ้นบันไดไปอย่างเงียบ ๆ


"...คุณโจ" โทนี่เอ่ยทัก แต่กลับไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาหลังจากนั้น
เจ้าของชื่อหันกลับมา มองเขาอย่างนิ่งเฉยอยู่ครู่หนึ่ง
มันอาจจะเป็นครู่เดียวที่ไม่นานนัก แต่ก็นานพอที่ความคิดในหัวของโทนี่จะแล่นไปอย่างรวดเร็ว
และสับสนวุ่นวาย ทว่าสุดท้ายไม่มีผลสรุปอะไรออกมา


"พวกเราไม่เป็นไรแล้ว..."


โจพูดกับเขา ก่อนจะหันกลับและพาร่างของฌอนกลับขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน


นั้นเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วครึ่งปีก่อน วันที่ฌอนจากไป พร้อม ๆ กับนาฬิกาของโจที่หยุดลง
วันนั้นโทนี่ได้แต่ยืนมองจากชั้นล่าง ขณะที่ภาพของโจในหัวของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป
จากเหยื่อที่จะกินหรือไม่กินก็ได้ กลายเป็นเหยื่อที่เขาอยากกิน...
เขาไม่รู้ว่าครึ่งปีหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับโจบ้าง แต่รู้แน่ชัดว่าโจ ฮาร์ทจะต้องตาย
โจที่สูญเสียโลกทั้งใบ ไม่มีทางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างแน่นอน


เพียงแต่เวลานี้ฌอนยังอยู่...


เพราะว่าโจพยายามรักษาฌอนเอาไว้ โดยมีเขาคอยช่วยเหลืออยู่ห่าง ๆ
ในห้องนอนของฌอน โทนี่ที่ทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง ค่อย ๆ เดินกลับไปข้างหลังโจอีกครั้ง
กระซิบอย่างเรียบง่าย บอกว่าจะฉีดยาที่ช่วยผ่อนคลายให้
มันเป็นอีกครั้งหนึ่งที่เขาฉีดมันเข้าไปในร่างของโจ
แล้วมองดูโจทรุดลงข้างเตียงของฌอน จมลึกอยู่ในห้วงเดิม ๆ ผ่านฤทธิ์ของเฮโรอีน


โทนี่โน้มตัวเข้าไปมองโจ ใกล้...เสียจนริมฝีปากเกือบจะแตะกับผิวแก้มของอีกฝ่าย
แต่มีเพียงมือของเขาเท่านั้นที่ลูบไล้สัมผัสใบหน้าซึ่งกำลังเคลิบเคลิ้มเพราะฤทธิ์ยานั้น
ชั่ววูบหนึ่งเขานึกอยากรู้ ว่าในห้วงเวลาที่หยุดนิ่งของโจมีอะไร
โทนี่จึงผสมเฮโรอีน ฉีดให้ตัวเอง และนั่งลงข้าง ๆ โจบนพื้น


เขาหลับตาแน่น หลุดเสียงครางเมื่อดันน้ำสีขุ่นในหลอดฉีดผ่านเส้นเลือดเข้าไป
เขาแค่อยากรู้ ว่าภาพที่โจเห็นเป็นยังไง สิ่งที่โจรู้สึกเป็นยังไง
เมื่อโทนี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปเสียหมด
แต่เขาไม่ได้เห็นภาพเดียวกับที่โจเห็น ไม่ใช่อย่างแน่นอน


เพราะเบื้องหน้าของเขามีแต่ความมืดดำเหมือนกำลังมองพื้นบึงโคลน และตัวของเขาเองนั้นกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ
เมื่อก้มมองลงมา เขาเห็นตัวเองอีกคนซึ่งดูเหมือนยักษ์สีขาว กำลังคลอเคลียอยู่กับร่างเล็ก ๆ ของโจในบึงแห่งนั้น
เหมือนรออยู่แค่ว่าเมื่อไรเขาถึงจะได้กิน


เท่านั้นเอง











--------------------------------------------------------------------------




โด๋ย : ส่วนของโจผ่านมุมมองโทนี่หมดแล้วน่ะน้า - -,,