The white town

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็ก Venles District

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.

 

ฝนตกตลอดเวลาที่เวนเลส


โทนี่อยากรู้ว่าคนพิลึกแบบไหนถึงคิดจะมาเปิดร้านมีดในที่แบบนี้


แต่ ว่าเมื่อพบหน้ากัน เจ้าของร้านนั้นดูแล้วไม่ใช่คนแปลกพิลึกอะไรเลย (ซึ่งเหมือนว่าโทนี่จะผิดหวังนิดหน่อย) ร้านของเขา แม้ว่าหน้าร้านจะวาดรูปไดโนเสาร์ตัวใหญ่ยักษ์เอาไว้ราวกับจะขู่ลูกค้าแทนที่ จะเชิญชวน แต่ภายในร้านกลับดูสะอาดและเรียบง่าย สินค้าต่าง ๆ ก็ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย


แต่มีดของร้านนี้ไม่คม


"มีดนี่ไม่คม" โทนี่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้านสังเกตเห็นโดยทันที


"มีคนซื้อก่อนแล้วค่อยลับ" คิริอธิบายสั้นกระชับ สายตาจดจ่ออยู่ที่เหล่าใบมีดในตู้โชว์ข้างผนัง
แต่ตอนนั้นเขาแอบคิดอยู่ว่าโทนี่ก็มีความรู้ดี แต่กับเรื่องธรรมดา ๆ บางเรื่องก็ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย


เมื่อเจ้าของร้านเห็นพวกเขาเข้ามาก็รีบดับบุหรี่ขยี้ลงกับที่เขี่ยพร้อมกับกล่าวต้อนรับ
โทนี่ตรงเข้าไปหาเขา ถามราคาของที่ต้องการ


"ใบมีดผ่าตัด" ชายหนุ่มเจ้าของร้านดูประหลาดใจเล็กน้อย "เป็นหมอหรือครับ"
เมื่อโทนี่รับคำ อีกฝ่ายเผยยิ้ม รอยยิ้มตามปกติของเขา


"รับแบบไหนดีครับ ชอบแบบใช้แล้วทิ้งหรือแบบนำมาใช้ใหม่ได้ครับ ถ้าแบบใช้แล้วทิ้งของเราทำจากสแตนเลส
เป็นล็อตใหม่ไม่ได้เก็บไว้นานนะครับ ไม่เป็นสนิมแน่นอน ส่วนแบบนำมาใช้ใหม่ได้ จะสั่งทำพิเศษเป็น
งานแฮดเมดหรือว่าจะสั่งจากบริษัททั่วไปก็ได้ครับ ถ้าแบบสั่งกับบริษัทเรามีตัวอย่างกับแคทตาล็อตให้เลือกดูนะครับ"


โทนี่เงียบไปอึดใจ


"...เอาแบบใช้แล้วทิ้ง เบอร์สิบกับสิบเอ็ดอย่างละสองกล่อง ด้ามมีดเบอร์สามสิบอัน" เขาตอบ "ถ้ามีฟอร์เซปก็เอาด้วยนะครับ ห้าอัน"


"ครับ" ชายหนุ่มเจ้าของร้านหันไปคิดราคาและเขียนลงบิลก่อนจะยื่นให้
แพงกว่าซื้อในเมืองแค่นิดหน่อย หักลบค่าน้ำมันแล้วก็ถือว่าคุ้มกว่า
เขาพยักหน้า ควักกระเป๋าเงินมาเตรียมไว้ ขณะที่เจ้าของร้านขอตัวไปหยิบของที่หลังร้าน


"ไหนบอกว่าจะไปในเมือง ทำไมมาซื้อที่นี่ล่ะ" คิริที่ยังเดินดูมีดในร้านอยู่ถามขึ้นหลังจากเจ้าของร้านเดินเข้าหลังร้านไปแล้ว


"จะเช็กราคาดู เผื่อคราวหน้าของขาดจะได้ไม่ต้องไปซื้อไกล" โทนี่ที่กำลังยืนพิงตู้โชว์ตู้หนึ่งอยู่หันมาตอบ


"นึก ว่าชอบ" ชายหนุ่มนักฆ่าหยิบมีดที่ดูน่าสนใจเล่มหนึ่งจากโต๊ะวางโชว์ขึ้นมาดู ใบหน้ามีรอยยิ้มหลังคำพูดเพราะเขารู้ว่าโทนี่มักจะไปเดินเล่นในเมืองบ่อย ๆ


ไปกับฮิราอิ แต่วันนี้ฮิราอิไม่ว่าง


มีคนไข้ฉุก เฉินเข้ามาเมื่อคืน ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ยังต้องคอยดูอาการ หมอโทนี่ช่วยดูแลให้ในช่วงเช้าระหว่างที่ฮิราอิหลับ ดังนั้นตั้งแต่บ่ายถึงเย็นเจ้าเด็กตัวโตถึงต้องอยู่เฝ้าแทนเพราะว่าโทนี่ อยากจะออกมาซื้อของสักหน่อย ใบมีดใกล้จะหมดแล้วและอุปกรณ์บางอย่างก็ควรเปลี่ยนใหม่บ้าง แต่คิดว่ายังไงก็ยังพอมีเวลาเหลือสำหรับอาหารเย็นเขาถึงได้โทรชวนคิริออกมา ด้วย


กับคิริ พวกเขามักจะติดต่อกันด้วยเรื่อง 'อาหารจานโปรด'
แต่ก็มีบางครั้งที่คุยกันด้วยเรื่องธรรมดายิ่งกว่าธรรมดา
'จะไปซื้อของแถวบ้านนาย แล้วก็ไปหาอะไรกินในเมืองหน่อย ไปด้วยกันไหม'
ธรรมดาประมาณนี้


"ของ ได้แล้วครับ" เจ้าของร้านกลับมาอีกครั้งและวางของที่สั่งให้ลูกค้าที่โต๊ะ โทนี่ตรวจเช็กแค่นิดหน่อยว่าทุกอย่างครบถ้วนดี จากนั้นเขาก็ยื่นเงินให้ชายหนุ่มหลังเคาน์เตอร์ แล้วพูดขึ้นหลังจากได้รับเงินทอน


"ผมโทนี่ แบลงค์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เขายื่นมือออกไป


"...ทวิสเตอร์ เอส. เอส. สมิธ" เจ้าของยิ้มอย่างที่เขายิ้มเสมอ จับมือ "เชิญที่ร้านได้ทุกเมื่อนะครับคุณหมอ"


ทวิสเตอร์ เจ้าของร้าน Sharp Tooth ไม่ใช่คนแปลกพิลึก และมีอัธยาศัยดี


โทนี่จำเขาไว้แบบนั้น

 

 

 

 

2.

 

 

 

 

อากาศอุ่น อับชื้นน้อยกว่าเวนเลส


ฟิชแอนท์ชิพสองจานวางอยู่บนโต๊ะ
คิริค่อย ๆ ทาน ไม่รีบร้อน ส่วนโทนี่ทานไปได้สักครึ่งจานก็หันไปนั่งเล่นเกมเสียแล้ว


"ทานน้อยเหมือนแมวดม" คิริพูด
"ไม่เหมือนแมวเท่าไร" อีกคนพูด
"ไม่แน่ใจ" คิริแรกลังเล


โทนี่มองพวกเขา ก่อนจะก้มลงเล่นเกมต่อ
"นึกว่ารู้นานแล้ว" คุณหมอผู้ไม่ได้สวมชุดกาวน์ว่า "ไม่ค่อยอยากอาหาร"


คิริไม่ได้พูดตอบอะไรต่อ เขานั่งกินไปเรื่อย ๆ บางทีดวงตาสีน้ำตาลแดงก็มองไปทางโน้นทีทางนี้ที
หนังสือนิยายเล่มใหม่ของเขาถูกวางไว้ข้าง ๆ มือของเขายังไม่ว่างเปิดอ่าน
ตัวเมืองด้านนอกร้านมีผู้คนเดินขวักไขว่ แต่ยังไม่ครึกครื้นเท่ากลางคืน
แอนลิงค์ยามกลางวันดูเรียบร้อยและไม่หมองหม่นเท่าเขตเวนเลส
ไม่มีที่ไหนหมองหม่นเท่าเวนเลส
แต่พวกเขาก็ยังคงอาศัยอยู่ที่นั่นเสมอมา


โทนี่มองหน้าจอมือถือ สลับกันสังเกตการณ์คนตรงหน้า
คิด ว่าดวงตาของคิริที่มองสิ่งอื่น ๆ นั้น เมื่อรับรู้ผ่านสมองแล้วจะแยกความรู้สึกออกมาเป็นสองแบบหรือไม่
เขาเพียงแค่อยากจินตนาการถึงมันมากกว่าอยากพิสูจน์ให้รู้ชัด
เพราะงั้นถึงไม่เคยเอ่ยถามอะไร
และคิริก็ไม่เคยบอกเล่าให้ฟังเช่นกัน


คุณ หมอซื้อฟิชแอนด์ชิพห่อกลับบ้านอีกชุดหนึ่งเพื่อเอากลับไปฝากฮิราอิ แต่ว่าพวกเขาไม่ได้กลับบ้านในทันทีเพราะว่าโทนี่อยากจะแวะดูร้านโน่นร้านนี้ ไปเรื่อย ๆ ก่อนมากกว่า


โชคดีที่คิริไม่ใช่คนขี้บ่นโวยวาย กลับเห็นดีด้วยเสียอีก


ร้าน ขายซีดีที่คิริขอให้แวะนั้นไม่ใช่ร้านที่ใหญ่โตอะไรและมีคนเฝ้าอยู่เพียงคน เดียว ในร้านนั้นพวกเขาเดินแยกกันไปคนละทาง โทนี่ไม่มีซีดีที่อยากได้ เขาจึงเดินดูหน้าปกซีดีในร้านไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเลือกหยิบมาแผ่นสองแผ่นเพื่อซื้อไปฟังที่บ้าน บางทีเขาก็ทำแบบนี้ คือไม่ลองฟังที่ร้านก่อน เมื่อพาแผ่นเพลงเหล่านั้นกลับบ้านนั่นล่ะเขาถึงจะได้รู้จักมันจริง ๆ


เมื่อ เลือกได้แล้วเขามองหาเพื่อนที่มาด้วยกัน ก็พบว่าคิริยืนอยู่ที่มุมหนึ่งที่มีเครื่องสำหรับลองฟังเพลง ชายหนุ่มรูปร่างสูงหลุบตาลงมองชั้นวางตรงหน้า สวมเฮดโฟนฟังเพลง ริมฝีปากขยับตามเนื้อเพลงเล็กน้อย


โทนี่ย้อนกลับไปคิดประเด็น เดิม ๆ ที่เขามักจะคิดเวลามองคิริเรื่องความรู้สึกที่แตกแยกเป็นสองแบบในคนคนเดียว แต่มองอยู่แบบนั้นได้ไม่นานนักคิริก็เห็นสายตาของเขาเข้า


"ฟังอะไรอยู่" โทนี่พูดพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปหา


"Pink Floyd" คิริตอบแล้วถอดเฮดโฟนยื่นให้
ดวงตาสีฟ้าหม่นจ้องมองมัน ลังเลอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะรับมา


โทนี่สวมเฮดโฟน
เขาไม่รู้จัก Pink Floyd และไม่รู้ว่ากำลังจะได้ฟังเพลงอะไร
หรือมันจะบอกเล่าเรื่องราวแบบไหน
หลังดนตรียาวนานเริ่มบรรเลงขึ้นจากโน้ตตัวแรก เขาค่อย ๆ ปิดตาลง




เงี่ยหูฟัง




เพลงของพวกเขา

 

 

 

 

3.

 

 

 

 

ซีดีแผ่นนั้นถูกเปิดในรถตู้ของโทนี่ ระหว่างทางกลับบ้าน
พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว แต่เขาต้องพาคิริไปส่งที่บ้านก่อน
ชายหนุ่มนักฆ่าที่นั่งอยู่ข้างตัวด้วยกำลังดื่มด่ำกับนิยายเล่มใหม่เหมือนอย่างเคย
ไม่ได้สนใจเลยว่าข้างทางถนนเข้าเขตเวนเลสนั้นมืดและเปลี่ยวขนาดไหน
แต่ว่าโทนี่เองก็ชินกับมันแล้วเช่นเดียวกัน


So, so you think you can tell
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?


Do you think you can tell?


คุณจะสามารถแยกสวรรค์จากนรกได้งั้นหรือ
พวกเขาถาม


โทนี่ตอบว่าไม่ ในใจ
สำหรับเขาแล้ว แค่รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ก็ยังยากเย็น
เขาไม่อาจคิดฝันไกลถึงสถานที่อื่น ๆ ได้เลย
มันห่างไกลเกินไป จนไม่รู้ว่าขณะนี้กำลังยืนอยู่ที่ใดกันแน่


"ถนนนี้..." โทนี่ชวนคุย "ที่เราเจอกันครั้งแรก"


"เหรอ" คิริเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ เขาพบว่าบนหน้าของหมอหนุ่มมีรอยยิ้มเจือจาง


"ตอนนั้นนายดูไม่เหมือนนักฆ่า" หมอโทนี่หันมามองคนข้าง ๆ เล็กน้อยก่อนจะหันตรงมองถนน
"ปืนก็ไม่มีลูก บาดเจ็บหนัก ดูเหมือนโดนเขาล่ามามากกว่า"


"ก็โดนล่าตัวจริง ๆ นี่หว่า" คิริทำเสียงดังขึ้นนิดหน่อย


พวกเราเหมือนกันเลย
ฉันก็ชอบแบบนั้น
แต่อยากให้เธอจ้อง
มองฉัน


ปลดเปลื้องวิญญาณของเธอลง
และตัดเปลือกตาของเธอออกสิ
แล้วมองฉัน
มองแค่ฉัน


คิริเปิดเผยให้เขาฟังแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ฟื้นจากการผ่าตัด บางทีคงเพราะยังไม่มีสติ
โทนี่รู้สึกแปลกใจ เขาไม่เคยเจอคนที่ชอบศพเหมือนกันมาก่อน
หลังจากนั้นพวกเขาพูดคุยกัน และเก็บเรื่องของกันและกันเป็นความลับ
แบ่งปันศพที่หามาได้แก่กัน
และบางครั้งก็คุยกันด้วยเรื่องธรรมดาอย่างไม่เคอะเขิน
โทนี่ไม่กล้าพูดว่ามันเป็นมิตรภาพที่ดี เขาไม่แน่ใจ


แต่คิริเป็นเพื่อน


และคิริเป็นนักฆ่า
ผู้ซึ่งไม่รู้ว่าจะถูกคนอื่นทำลายเมื่อไร
หรือจะทำลายตัวเองเมื่อไร


เขาเผลอคิดไปว่าถ้าวันหนึ่งกลายเป็นอย่างนั้นจะทำยังไง
คิริที่หายไป จะหายไปทั้งสองคน
หรือแม้แต่หายไปคนเดียว


...


เขาอยากจดจำ
เขาจะเบิกตามองให้กว้าง
เหมือนดั่งการกรีดเปลือกตาขว้างทิ้งไป
มองดู สัมผัส
เพื่อจดจำเพื่อนของเขา


โทนี่คิดว่าตัวเองกำลังฟุ้งซ่าน
เพราะถนนสายนี้ และเพราะคิริอยู่ที่นี่ด้วยกัน


เขาเริ่มตั้งสมาธิกับการขับรถให้มากขึ้นเมื่อเห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่คันข้าง ๆ กำลังขับปัดไปมา
เมาหรือคะนอง อะไรสักอย่าง
โทนี่ชะลอรถ ปล่อยให้พวกเขาไปก่อน


"เมายามั้ง" แทนที่จะผวา คิริกลับดูเหมือนขำกับความบ้าบอของคนขับเสียมากกว่า


ยักษ์ใหญ่แซงขึ้นหน้านำไปหลายร้อยเมตร
จากนั้นโทนี่มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง โผล่ออกมาจากข้างทาง
เดินโซเซลงพื้นถนน
ถ้ามีใครสักคนเมายา อาจจะเป็นเธอคนนั้น


ฉับพลันรถบรรทุกตรงเข้าฉีกร่างของเธอ!
ก่อนที่จะได้เห็นเลือดสาดกระจาย ชายหนุ่มทั้งสองเห็นขากับลำตัวของหญิงสาวแยกกันกระเด็นไปคนละทาง
เหมือนดอกไม้ไฟที่พุ่งขึ้นสูง แล้วกระจายออกจากกันเป็นสองทาง


เจ้าถนนไม่แม้แต่จะชะลอหรือหยุดดู
พวกเขามุ่งหน้า ขับปัดป่าย ไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นเธอ
โทนี่เบรกรถ
ล้อยางกรีดร้องขณะฝืนตัวยึดติดกับพื้นถนน
แสงไฟท้ายรถคันใหญ่หายไปไกลลิบแล้ว
ทิ้งไว้แต่ร่างของเธอ ผู้ขาดเป็นสองท่อน


"ยังขยับ" คิริทักขึ้นหลังจากที่พวกเขาจอดรถดูร่างนั้นอยู่ห่าง ๆ สักครู่หนึ่ง


"...นายจะช่วยเธอไหม"


หมอโทนี่นั่งนิ่งหลังพวงมาลัย แต่ได้ยินคำถามจากคนข้างตัว
บังเอิญเหลือเกิน วันที่เขาพบคิริครั้งแรกตอนนั้นก็มีคนที่ถูกรถชนเหมือนกัน
บังเอิญจริง ๆ


"ช่วย" โทนี่พูดพร้อมกับเปิดประตูออกไป


พวกเขาลงไปยืนข้าง ๆ ร่างของเธอคนนั้น
ลำตัวครึ่งบนของหญิงสาวคือส่วนตั้งแต่ใต้ลิ้นปี่ขึ้นมาถึงศีรษะ
ใบหน้าของเธอดูสงสัย
ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง


สองมือไขว่คว้าขึ้นหาพวกเขา เหมือนคนกำลังจะจมน้ำ
เธอเอามือยันพื้น ทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น แต่ลุกไม่ได้
ตอนนั้นเองเธอพยายามแตะที่หน้าท้อง แต่ไม่มีหน้าท้องอยู่ที่นั่น
หญิงสาวส่งเสียงร้อง อือ อา...
หายใจเข้าลึก


และสับสน


อีกด้านหนึ่ง ทุกสิ่งที่เธอทำ รวมทั้งร่างกายซึ่งแยกจากกันของเธอ
กำลังเร้าอารมณ์ของชายหนุ่มในที่นั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว


"ฆ่าเธอได้ไหม" โทนี่ถามคิริ


"...นึกว่านายชอบแบบนี้ แบบตอนกำลังจะตาย"


"ฉันอยากได้แค่ครึ่งล่างของเธอ แต่เอาครึ่งบนไปด้วยก็ได้"

หมอโทนี่พูดต่อพลางมองเครื่องในของหญิงสาวซึ่งกระจายไปทั่วพื้นถนน


คิริไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับชักมีดออกมา
กรีดเข้าที่ลำคอของเธอ
เสียงของเธอดัง อือ อา... อือ อา...อย่างแผ่วเบา

สำลักเลือดข้นคลั่ก จนกระทั่งล้นออกจมูก


ไม่นานนักทุกอย่างก็หยุดลง


คิริจ้องมองดวงตาเบิกโพลงของเธอตอนที่กำลังขาดอากาศหายใจอย่างไม่วางตา
ส่วนโทนี่กลับเข้าไปหยิบอุปกรณ์ขนศพจากในรถ
ผ้าพลาสติกสำหรับคลุมและกระเป๋าสองใบ
พวกเขาเร่งมือทำ ไม่อยากให้ช้า และไม่ได้ตั้งใจเคลียร์ที่ทางให้เรียบร้อย
เครื่องในบางส่วนยังกระจายอยู่บนพื้นถนนตามเดิม
พวกเขาช่วยกันแบกกระเป๋าคนละใบ หอบมาไว้ที่หลังรถเพื่อขนย้าย


"พวกเรา" หมอโทนี่พูดขึ้นตอนกำลังจะปิดประตูหลังรถ แต่ยังไม่ได้ปิดลง
เขาหันไปมองคิริ เหมือนที่มองอยู่เสมอ


คิดถึงยามที่คิริสิ้นลมหายใจ
ลงโดยไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ


"นายกับฉัน และเธอ"


คิริยืนนิ่ง มองโทนี่พูดกับเขา
ดวงตาสีน้ำตาลแดง มีแววประหลาดใจ
ชั่วครู่


"ถ้านายไม่รังเกียจ" โทนี่หลบสายตา ก่อนปิดประตูหลังรถลงเบา ๆ

 

 

 

 

 

 

______________________________________________