The white town

 

 

เอนทรี่นี้ต่อเนื่องจาก : KIRI – วันธรรมดา (1) , วันธรรมดา (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          1.


          ฮิราอินอนอยู่บนโซฟาที่ส่วนหน้าของคลีนิก แฮมสเตอร์สีน้ำตาลเดินอุ้ยอ้ายอยู่กลางอกของเขาโดยที่เขาคอยแกล้งเอามือกัน มันไม่ให้เดินไปไหนได้ไกลนัก


          เวลาอยู่ในกรงมันดูขี้เกียจ เอาแต่กินกับนอน อีกตัวที่ป่วยอยู่ก็เอาแต่นอนกับกิน แต่จะว่าไปแล้วตอนนี้ฮิราอิเองก็เอาแต่นอนเล่นกับหนูอยู่เหมือนกันดังนั้นคง จะไปพูดบ่นอะไรพวกมันไม่ได้มากนัก แต่เพราะวันนี้คลีนิกค่อนข้างเงียบ มีแค่คนไข้ฉุกเฉินเข้ามาเมื่อเช้ารายหนึ่ง หลังจากนั้นก็มีแต่คนที่แวะมาด้วยอาการไม่สบายเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เขาก็เลยว่างยิ่งกว่าว่างเสียอีก


          ตอนนั้นเอง ประตูห้องตรวจเปิดออก ผู้หญิงที่เดินออกมาสวมชุดคลุมท้องสีหวานและมีเสื้อไหมพรมถักคลุมไหล่ ท่าทางดูอุ้ยอ้ายไม่ต่างจากแฮมสเตอร์ หมอโทนี่เองก็เดินตามหลังเธอออกมาและกลับไปยืนที่หลังเคาน์เตอร์อีกครั้ง เพื่อ จะคิดค่ารักษาตามปกติ แต่ขณะที่รอเงินทอนอยู่นั่นเองเธอก็หันมาเห็นฮิราอิที่กำลังนอนเล่นอยู่พอดี


          "ตายแล้ว น่ารักจัง" เธอพูดโพล่งขึ้น ฮิราอิสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ตกใจ...ก่อนจะคิดได้ในเวลาต่อมาว่าเธอคงไม่ได้หมายถึงเขา


          "ขอจับหน่อยได้ไหมจ๊ะ" เธอเดินมาใกล้ก่อนจะใช้สองนิ้วลูบหลังเจ้าหนูน้อยบนมือของฮิราอิเบา ๆ "หนูของเธอเหรอ ชื่ออะไรเอ่ย"


          "ของผม คุณหมอซื้อให้" ชายหนุ่มตอบตามตรง "ตัวโน้นชื่อเกล" เขาชี้ไปที่กรง


          "...แล้วตัวนี้ชื่ออะไร" หญิงสาวขมวดคิ้ว


          "หนูตะเภา"


          "...แต่มันเป็นแฮมสเตอร์!" เธอโพล่งขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย


          "คุณหมอตั้งให้ตัวนี้" เขาชี้ตัวที่อยู่ในมือ พร้อมทำหน้าเหมือนจะโบ้ยว่าไม่ใช่ความผิดตัวเอง ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะคิก พยักเพยิดเหมือนรู้กัน


          "คุณกลอเรีย เดี๋ยวผมฝากยาสำหรับหนึ่งอาทิตย์ไปให้สามีคุณด้วย รบกวนบอกเขาด้วยนะครับว่าถ้าว่างเมื่อไรให้มาพบผมหน่อย ผมต้องตรวจอาการเขา ไม่งั้นจัดปริมาณยาให้ไม่ถูก" หมอโทนี่ขัดบทสนทนาขึ้นมาทันที


          "อ...เอ่อ ค่ะ" เธอหันไปตอบด้วยท่าทางเลิกลั่ก โทนี่ แบลงค์ไม่ว่าอะไรต่อ เขาเดินเข้าไปที่ห้องเก็บยาเพื่อจัดยาให้ตามที่คุยกันไว้ คราวนี้หญิงสาวหันกลับมาที่ฮิราอิ ก้มลงเอามือหนึ่งป้องปาก กระซิบ


          "คุณหมอดุจังเนอะ อารมณ์ไม่ดีอะไรหรือเปล่า" กลอเรียทำเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้


          "คุณหมอเป็นห่วง" ฮิราอิมองแฮมสเตอร์บนมือ แต่ส่งเสียงตอบฉะฉาน


          "จ้ะ จริงด้วยเนอะ" เธอยิ้มให้อย่างเห็นด้วย เพราะปกติหมอโทนี่เป็นคนใจดี วันนี้คงจะหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะนัดสามีของเธอแล้วแต่เขากลับติดงานมาไม่ได้ เป็นอย่างนี้หลายครั้งแล้วด้วย


          ฮิราอิค่อนข้างคุ้นเคยกับกลอเรีย เธอมาฝากครรภ์ที่นี่หลายเดือนแล้วเพราะว่าที่นี่ใกล้บ้านที่สุด และนี่ไม่ใช่ท้องแรก ปีที่แล้วเธอก็มาที่คลีนิค เข้าห้องผ่าตัด และกลับออกไปพร้อมกับเด็กตัวเล็ก ๆ นั่นทำให้ฮิราอิตื่นเต้นมาก... ขณะที่กลอเรียรู้สึกกลัวเขา เพราะผู้ชายตัวโต ๆ ในเขตนี้มักจะเป็นพวกนักเลงหรือมาเฟีย แต่พอรู้จักกันมากขึ้นแล้วความกลัวก็กลับกลายเป็นความเอ็นดูไปแทน


          โทนี่กลับออกมาอีกครั้งพร้อมถุงยา และยังบ่นต่อไปอีกหน่อยว่าสามีของกลอเรียโหมงานหนักเกินไป มันจะทำให้อาการแย่ลง กลอเรียได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี เมื่อรับถุงยาไปแล้วเธอก็หยิบถุงขนมเล็ก ๆ ออกมาจากในกระเป๋าก่อนจะยื่นให้กับโทนี่เหมือนทุกครั้ง


          "คราวนี้เป็นรูปดอกไม้หรือ" โทนี่ยิ้มพลางมองคุกกี้ที่แต่งหน้าด้วยน้ำตาลในถุง


          "ครั้งหน้าลองแต่งเป็นรูปสัตว์ดีไหมคะ" กลอเรียท่าทางสนุกกับไอเดียใหม่ "แฮมสเตอร์ก็ดูเหมาะกับคุณหมอดี"


          "เหมาะกับผม เหมาะยังไง" โทนี่เงยหน้า มีแววแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเขานึกไม่ออกว่าตัวเองเหมือนแฮมสเตอร์ตรงไหน ไม่ว่าจะรูปร่างหรือความน่ารัก...ถึงอย่างนั้นกลอเรียก็ยังดูมั่นใจในความ คิดของตัวเอง เธอยักไหล่ ดวงตาสีน้ำตาลมองตรงมาที่เขา ขณะที่ผมหยักศกสั้นประบ่าของเธอก็ดูฟูฟ่องเหมือนลูกแกะช็อกโกแลต


          "มันชอบขดตัวอยู่ตรงมุมกรงเงียบ ๆ แล้วก็ดูขี้กลัว แต่บางทีก็ดุ" เธอตอบ


          จากนั้นความเงียบก็เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา จนแม้แต่ฮิราอิก็ยังหันไปมอง
          กลอเรียรู้สึกเขิน พวงแก้มแดงเรื่อ เริ่มคิดว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไป


          "...ขอบคุณสำหรับคุกกี้นะ" โทนี่ชิงเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคำขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          2.


          โทนี่ แบลงค์ไม่รู้ว่าผู้ชายคนหนึ่งที่ฆ่าคนมามากมาย มีอาการของคนสองบุคลิก และชื่นชอบการล่วงล้ำซากศพ กำลังคิดอะไรอยู่เวลาที่มองเจ้าพวกหนูตัวเล็ก ๆ ซุกตัวเรียงกันเป็นลูกบอลกลม ๆ ในกรง


          เขาส่งหนูในมือตัวเองให้คิริ หลังจากนั้นจึงพบว่าแม้จะเป็นคนแบบที่ว่าก็ไม่ง่ายนักที่จะจับเจ้าตัวน้อยได้อยู่หมัด


          โทนี่ไม่ใช่คนหน้าตาย เขามักจะยิ้มให้ใครต่อใครเสมอ ยิ้มอย่างที่ควรยิ้ม เวลาที่ต้อนรับคนไข้ บอกลา หรือบังเอิญเจอใครสักคนในเมือง แต่กับคนสนิทอย่างฮิราอิหรือคิริ รอยยิ้มมักจะลดน้อยลง เขาไม่จำเป็นต้องส่งยิ้มให้ในเวลาที่ไม่อยาก ไม่จำเป็นต้องแสร้งยิ้มเมื่อในใจมีแต่ความเฉยชา


          เมื่อคิริโวยวายและพยายามจะจับเจ้าตัวแสบที่วิ่งเข้าไปในเสื้อ
         
         
          โทนี่หัวเราะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          3.


          อากาศที่นี่ค่อนข้างอุ่น ต่างจากเวนเลสที่ชื้นและหนาว แม้จะอยู่ภายในร้านที่เปิดเครื่องปรับอากาศแต่หากทอดสายตาออกไปนอกร้านก็จะ มองเห็นแสงอาทิตย์ส่องสว่างให้เห็นอยู่เสมอ


          "เอาแบบไหน" คิริชูถุงอาหารแฮมสเตอร์สองยี่ห้อให้ดู โทนี่หันกลับมายังพื้นที่หลังร้านขายสัตว์เลี้ยง ก่อนจะเพ่งพินิจด้วยความคิด


          "ซ้าย" เขาตอบ


          "ไหงมั่นใจนัก" คิริเลิกคิ้วขึ้นสูง


          "...เคยอ่านในเวบบอร์ด เขาว่าอันนี้ดี" โทนี่ตอบเสียงค่อย


          อีกฝ่ายเงียบไปอึดใจก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ


          "มิน่า ถึงได้เล่นเกมเลี้ยงแฮมสเตอร์ ที่แท้ก็..." คิริหรี่ตามองโทนี่พลางเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน แต่โทนี่ไม่ยอมสบตากับเขา กลับเดินเข้ามาใกล้ หยิบถุงอาหารไปดูราคาแทน


          "ไม่ได้ชอบขนาดนั้น แต่มันก็น่ารักดี" โทนี่ตอบเลี่ยง ๆ ขณะที่คิริยังจ้องมองมาที่เขา


          เขาไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตา มันทำให้รู้สึกอึดอัด ยิ่งเป็นคนไม่สนิทก็ยิ่งทำให้หงุดหงิด แต่อย่างฮิราอิถึงห้ามไปก็ไม่ฟัง ส่วนคิริ...หลัง ๆ ก็พอทนได้ที่จะถูกมอง


          แต่พอคิดถึงสายตาของอีกฝ่ายแล้ว โทนี่กลับคิดไปถึงเรื่องในโรงแรมวันนั้นขึ้นมา
          ตอนนั้น แทนที่จะมองแต่ศพอย่างที่โทนี่คาดการณ์ไว้ตอนแรก คิริกลับมองเขาด้วย
          แล้วยังจูบ...


          แต่เขาเข้าใจดี เวลาแบบนั้น อารมณ์อะไรก็พันกันยุ่งไปหมด
          จูบนั้นก็แค่ตัวช่วยเร้าอารมณ์
          เขาเข้าใจและไม่ได้ทักถามอะไร
          คิริเองก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นเหมือนกัน


          "...รู้ไหม" โทนี่เอ่ยขึ้นโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ฉลากของถุงอาหาร "หนูพวกนี้ พอจับมันแยกกันสักพักมันก็ลืมกลิ่น เคยรักกัน มีลูกด้วยกัน เป็นเพื่อนกัน แต่แค่แยกจากกันพักเดียว มันก็ลืมไปหมดแล้ว"


          "น่าเศร้านะ" คิริที่กำลังเอาอาหารอีกถุงไปเก็บเข้าที่เอ่ยตอบ ไม่แน่ใจว่าเศร้าจริงหรือเปล่า แต่อีกคนกลับพูดโพล่งขึ้นว่า "ก็มันเป็นแค่หนู"


          "พอมันกินลูกตัวเอง ฆ่าคู่รักตาย กินสมองของเพื่อนร่วมชีวิต...แปบเดียวมันก็ลืม"


          "ชักโหดนะเนี่ย" คราวนี้หนุ่มนักฆ่าหันมาขมวดคิ้ว


          "...โชคดีที่มนุษย์ไม่เป็นแบบนั้น" โทนี่พูดต่อ "แต่ก็โชคร้ายที่เรามีสมองใหญ่และซับซ้อน"


          โทนี่รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป แต่เขาหยุดตัวเองไม่ได้ ทั้งที่ดวงตาสีฟ้าหม่นจับจ้องอยู่กับส่วนผสมอาหาร แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพความทรงจำต่าง ๆ นานาไหลเวียนเข้ามา โดยเฉพาะเรื่องของคิริ...


          ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวเอง บางครั้งที่เขาอยู่กับศพมากเกินไป มันจะทำให้เขาหวนระลึกถึง...ทำให้เขาจดจำได้ว่าความรู้สึกของคนปกติเป็นยัง ไง


          เมื่อคนเราเศร้า เราจะร้องไห้
          ถ้าเราลืมเลือนความเศร้า ทำประหนึ่งว่าไม่รู้จักมัน
          เราจะลืมวิธีร้องไห้


          ปกติแล้วมีแต่ร่างของคนตายแบบที่เขาชอบเท่านั้นที่จะทำให้เขาระลึกถึงความเศร้า
          ดังนั้น โทนี่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขาเสียน้ำตาต่อหน้าคิริในวันนั้น
          ทั้งที่คิริไม่ใช่ศพ...ไม่ได้ดูเหมือนศพ
          กลับกัน ในตัวของผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิต


          "ทำไมเราโชคร้าย" คิริถาม "ยังไง" อีกคิริถามซ้ำ
   

          โทนี่หันไปสบตากับดวงตาสีน้ำตาลของอีกฝ่าย
          ประกายแดดทำให้สีของดวงตานั้นอ่อนลง
          ชวนนึกถึงน้ำเชื่อมเมเปิ้ลบนแพนเค้กอุ่นไอร้อนแบบที่เขาชอบ
          ที่เมืองนี้ คิริดูหวาน
          จนโทนี่รู้สึกถึงรสชาติของน้ำเชื่อมบนแพนเค้ก
         

          ครู่ต่อมาเขาพบว่ารสชาตินั้นเกิดขึ้นเพราะคิริจริง ๆ
          เป็นเขาเองที่ขยับตัวเข้าไปใกล้ และโน้มคอของอีกฝ่ายลงมาจนริมฝีปากแนบชิดกัน
          โทนี่อยากรู้อยากเห็นเสมอ
          เขาอยากรู้ว่ารสชาตินี้เกิดขึ้นจริงหรือไม่


          คิริชะงักไปเพียงชั่วครู่
          ก่อนที่มือของเขาจะรั้งตัวของโทนี่เข้าหา
          ดูราวกับว่าคิริเองก็รับรู้ได้ถึงรสหวานแบบเดียวกัน
          ปลายลิ้นสอดลึกสัมผัสกันและกัน ราวกับพยายามควานหารสชาตินั้นอีกครั้ง


          อีกแล้ว... โทนี่คิด
          ขณะที่ถูกสองมือนั้นโอบกอด
          หัวใจของเขา
          กำลังเต้นแรง


          "เราความจำดีเกินไป" โทนี่กระซิบ ระหว่างที่คิริผละออกและสบตากับเขา


          "แม้แต่ความเศร้าที่เราเกลียด ก็ยากที่จะลืมมันไปได้"


          นายก็เหมือนกันใช่ไหม

          เขาถามคิริทั้งสองคน แต่กลับไม่ส่งเสียงให้ใครได้ยินเลยสักคนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

          4.


          "เหมือนเหรอ"


          ฮิราอิชูเจ้าหนูน้อยในมือขึ้นเทียบกับหน้าคุณหมอโทนี่ สีหน้าของคุณหมอดูนิ่งลงอีกทั้งที่นิ่งอยู่แล้ว แต่สักพักหนึ่งก็หลับตาพลางถอนหายใจและก้มหน้าลงที่หลังเคาน์เตอร์อีกครั้ง


          "เหมือนไหม" ฮิราอิวางหนูตัวน้อยลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะเอียงหัวนิด ๆ หามุมที่อาจจะเหมือน คราวนี้โทนี่เงยหน้าหันขวับขึ้นมามองหน้าฮิราอิ เจ้าหนูตัวเล็กไม่หงอย แต่เจ้าหนูตัวโตสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะค่อย ๆ ย่อตัวลงไปที่พื้นแล้วย่องหนีไปที่อื่นแทน


          เหลือแต่เจ้าหนูตัวจ้อย ทำท่ายืนสองขา จมูกขยับฟุดฟิดเหมือนสำรวจ
          โทนี่คิดว่า ถ้าเขาเป็นเหยี่ยวหรืองู คงอาศัยจังหวะนี้เขาขย้ำมัน


          เหยื่อกับผู้ล่า...


          ในรถขากลับเข้าเขตเวนเลส ตอนนั้นพวกเขาเปิดประเด็นคุยเรื่องแฮมสเตอร์ไม่จบไม่สิ้น ก่อนจะวกมาถึงเรื่องที่พวกมันกลายเป็นสัตว์ที่เอาไปปล่อยในธรรมชาติไม่ได้ แล้ว เพราะสายพันธุ์ที่ถูกเลี้ยงมาแต่ในกรงจนสัญชาตญาณหายไปเกือบหมด จะให้ไปสู้กับใครเพื่อเอาตัวรอดก็คงไม่ไหวทั้งนั้น


          เกิดจากธรรมชาติ แต่ไม่สามารถกลับสู่ธรรมชาติ
          มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้...


          จากนั้นมันก็กลายเป็นประเด็นนี้ เรื่องของมนุษย์ที่เป็นผู้ล่ากับมนุษย์ที่เป็นเหยื่อ โทนี่คิดว่าคิริเป็นผู้ล่า แน่นอนว่าเจ้าตัวเห็นด้วย และโทนี่ก็คิดว่าตัวเองดูเหมือนเหยื่อมากกว่า ซึ่งก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่คิริเห็นด้วย ขณะที่ฮิราอิที่นั่งอยู่ด้วยกันกับพวกเขาได้แต่มองวิวด้านนอกรถโดนไม่ได้ใส่ ใจฟัง เพราะบางเรื่องที่สองคนนี้คุยกันเขาก็ฟังไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย


          "เพราะนายไม่ชอบฆ่าคนมั้ง" คิริว่า "ถ้าไม่จวนตัวจริง ๆ หรืออดทนไม่ไหวจริง ๆ ก็คงไม่ฆ่า มันเหมือนแค่ป้องกันตัวมากกว่า"


          "บางทีฉันก็ไม่ได้อดทนถึงขนาดนั้น" โทนี่ตอบกึ่งจริงกึ่งเล่น


          คิริก็อยากรู้ว่าตกลงพูดจริงหรือเล่น



          เมื่อถึงที่หน้าคลีนิกโทนี่ก้าวลงมาจากรถ ฝนตกปรอย ๆ อยู่เสมอแต่มีฮิราอิคอยกางร่มให้ ทว่าทั้งสองไม่ได้เดินจากไปในทันที มือของโทนี่รั้งประตูรถแง้มไว้เล็กน้อย เขาก้มตัวลง มองกลับเข้าไปในรถคันเดิม


          "วันนี้ขอบคุณนะ"


          "...เจอกัน"


          "คิริ" เสียงเรียกของโทนี่ฟังดูกลมกลืนไปกับเสียงของสายฝน เจ้าของชื่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


          "คนที่เป็นผู้ล่า ล้วนเคยเป็นเหยื่อมาก่อนทั้งนั้น" ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกตัวรถพูด "เรื่องนี้ นายคิดว่าไง"


          คิริที่หยุดคิดไปครู่หนึ่ง
          เหมือนอยากรู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงถาม
          แต่ว่าดวงตาสีฟ้าหม่นของโทนี่ แบลงค์กลับจ้องตรงมาที่เขา


          ตอนนั้นโทนี่ดูเหมือนงูร้ายมากกว่าหนูตัวจ้อย
          งูที่กำลังแลบลิ้น
          จับอากาศ
          สำรวจว่ามีสิ่งใดแน่ที่อยู่เบื้องหน้าตน


          "นายเป็นนักล่าใช่ไหม คิริ..."



          .
          .
          .

         
         
          โทนี่มองดูหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังสำรวจพื้นที่บนโต๊ะเคาน์เตอร์
          มันอยู่นอกกรงนานไปแล้ว เขาคิดว่ามันอาจจะหิว
          คุณหมอหยิบคุกกี้ บิชิ้นเล็ก ๆ ยื่นให้
          เจ้าตัวน้อยรับมันไป ก่อนจะอมเก็บไว้ในแก้มจนแก้มบวมตุ่ยโย้ไปข้างหนึ่ง


          โทนี่ส่งคุกกี้ที่เหลือในมือเข้าปาก
          อมไว้ในกระพุ้งแก้ม มองหน้าเจ้าหนูน้อยที่กำลังลุกขึ้นยืนสองขา
          คุณหมอชี้ที่แก้มของตัวเอง


          "เหมือนหรือยัง" เขาเอ่ยถาม
         

 

 

 

 

____________________________________________________

 

 

 

 

Thank : อีฟวาว้า ที่โครกันนะจ๊ะ - -,, และเชคคุสำหรับชื่อหนูตะเภา (ฮา นี่มันมุกวงในน่ะ)