[VD] Hirai 002 : Name

posted on 19 Mar 2011 05:21 by whitetown in VD

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็ก Venles District

Name

"ลุกเองได้แล้วเหรอ"

โทนี่เอ่ยทักเมื่อพบคนไข้ของเขาที่ทางเดินชั้นสองในยามเช้าของอดีต
อีกฝ่ายเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่แต่มีเค้าหน้าเหมือนชาวเอเชีย
ดวงตาของเขารีเล็ก เป็นสีดำ โครงหน้าดูแข็งแรง มีหนวดเคราหนา
กระดูกขาขวาของเขาร้าว จำเป็นต้องใส่เฝือกและใช้ไม้ค้ำ
ทั้งศีรษะและมือเต็มไปด้วยผ้าพันแผล
บาดเจ็บ

ผู้ชายคนนี้สูญเสียความทรงจำไปแทบทั้งหมด
แต่ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์เมื่อหลายคืนก่อน

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เที่ยงคืนของวันเกิดเหตุ

โทนี่ได้ยินเสียงอื้ออึ้งเกินกว่าที่เขตเวนเลสอันสงบสุข(ในแบบที่มันเป็น)ควรจะมี
เขาลุกจากเตียงโผล่หน้าออกไปดูก็พบว่ามีพวกแก๊งซิ่งมาหยุดขบวนอยู่ห่างออกไปจากคลีนิกแค่ไม่กี่สิบเมตร
พวกเขาบิดคันเร่งส่งเสียงกระหึ่มขณะที่แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปทั่วบริเวณ

พวกลองของ... โทนี่คิดในใจ
พวกนี้เป็นเด็กที่เพิ่งเริ่มตั้งแก๊งกันได้ระดับหนึ่ง สักยี่สิบคนสามสิบคน
พอได้ยินว่าที่ไหนมีพวกเก๋า ๆ เยอะ ๆ ก็อยากจะไปลองดูว่าตัวเองจะยำเขาได้ไหม

หรือจะโดนเขายำกลับมากันแน่
เหตุผลไม่มีเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ถ้าจะให้พูดแล้ว มันเหมือนเป็นการแสดงอำนาจในแบบของพวกเขา
เวนเลสมักจะมีอาชญากรรมเกิดขึ้นบ่อย ๆ ซึ่งแปลว่ามีพวกตัวอันตรายอยู่เยอะด้วย

มันจึงเป็นเวทีประกาศศักดาที่ดีที่สุด แม้ว่าจะต้องถ่อสังขารมาจากในเขตเมืองของแอนลิงค์ก็ตาม

จากนั้นเขาได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากกลุ่มของแก๊งซิ่งเหล่านั้น

ตามด้วยมหกรรมรุมยำใครสักคน
ใครล่ะ... คนที่จะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปกลางวงนักเลงหัวไม้พวกนั้นได้คงมีแต่คนบ้าเท่านั้นล่ะมั้ง

ไม่ทันที่พวกวัยรุ่นจะได้กระทืบใครคนนั้นจนหนำใจจู่ ๆ ก็มีเสียงปืนแผดดังขึ้น
วงล้อมของพวกแก๊งซิ่งแตกฮือ คนหนึ่งล้มหงายลงกับพื้น
นิ่งสนิท ชวนให้คิดว่าวิญญาณได้หลุดลอยไปพร้อมเสียงของกระสุนนัดนั้นแล้ว

จากนั้นก็มีบางคนในกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นชักปืนขึ้นมายิงขู่
แต่ก็โดนยิงสวนมาตรงกลางวงอีกครั้ง โดยไม่แน่ชัดว่ากระสุนมาจากทางไหนหรือว่ามาจากหลายทางกันแน่

ถนนในเขตเวนเลสเงียบสนิท หลังเสียงปืน
ช่องหน้าต่างมืดดำจ้องมองพวกเขากลางสายฝนบางเบา
ราวกับว่ามีสายตานับสิบคู่กำลังตั้งใจเล็งศูนย์ปืนให้ตรงศีรษะใครสักคน

ที่แน่ ๆ คือพวกเขาอยู่ในที่โล่งและกำลังเป็นเป้าอย่างดี
อย่างน้อยสมาชิกทุกคนในแก๊งก็เริ่มตระหนักได้ว่ามันเป็นเรื่องโง่มากกับการท้าทายเวนเลสอย่างโจ่งแจ้ง
และพวกเขาก็ฉลาดพอที่จะรีบซิ่งรถกลับไป ด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

โทนี่คว้าเสื้อกันฝนมาสวมและถือร่มเดินออกไป เพื่อจะดูว่าศพเป็นยังไงบ้าง
ระหว่างนั้นก็มีบางคนที่อยู่แถวนั้นโผล่ออกมาจากบ้านเพื่อมาดูเหตุการณ์เช่นกัน

เขาพบว่าร่างหนึ่งถูกกระสุนปืนยิงทะลุเหนือหน้าผากจนหยุดหายใจไปแล้ว
ส่วนอีกคนนั้นดูสกปรกเหมือนคนจรจัดและกำลังบาดเจ็บไม่น้อยอยู่เหมือนกัน
หลายคนในที่นั้นทำสำคัญมหากางเขนขณะมองดูผู้ตาย
โทนี่สงสัยว่าเจ้าของกระสุนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้หรือไม่
แต่ไม่ใช่สาระที่เขาจำเป็นต้องเอ่ยถาม

"ช่วยพาเขาไปที่คลีนิกหน่อย" โทนี่พูดขึ้น

แล้วก็ได้เรี่ยวแรงของผู้คนเหล่านี้นี่ล่ะที่ทำให้เขาพาคนไข้ร่างใหญ่คนนั้นมารักษาได้
ส่วนศพของวัยรุ่นชายก็ถูกทิ้งไว้ที่เดิม เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่บ้านเมืองมาจัดการต่อไป

นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน...

"...โกนหนวดหน่อยไหม" โทนี่ทักขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาคู่สนทนา

ผู้ยืนอยู่กลางทางเดินพร้อมไม้ค้ำยืน และร่องรอยการถูกทำร้าย

โทนี่ช่วยพยุงเขาเดินไปถึงห้องน้ำ
ที่นั่น คุณหมอเปลี่ยนใบมีดโกนให้ใหม่
ทาครีมโกนหนวดบนหน้าบอบช้ำของคนไข้
ก่อนจะค่อย ๆ โกนหนวดเคราสีเข้มออกอย่างระมัดระวัง

"หนวดของฉันไม่ค่อยขึ้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพิ่งได้ใช้ครีมให้คุ้มก็วันนี้"
คุณหมอพูดขึ้นระหว่างลากมีดโกนไปบนผิวเนื้อ

"...คุณหมอโทนี่ แบลงค์" อีกฝ่ายเอ่ย

"ใช่" โทนี่ตอบรับ "อย่าเพิ่งพูด เดี๋ยวบาด"

คนไข้ตัวโตผู้นี้มีสถานะเป็นคนจรจัดในเขตเวนเลส
เขาเร่ร่อนอยู่ในเมืองนี้อย่างน้อยสองเดือนแล้ว
แต่ว่าก่อนหน้านั้น เขาจำอะไรไม่ได้

ดูเหมือนว่าจะมีอุบัติเหตุบางอย่าง
เขาจำได้แค่ว่าพยายามออกมาจากป่ามืดทึบจนสำเร็จ
แต่จำไม่ได้ว่าจุดแรกที่เขารู้สึกตัวในป่านั้นมันอยู่ตรงไหน
รู้ตัวอีกทีก็เดินเข้ามาในเวนเลสแล้ว

จากนั้นเขาก็ใช้ชีวิตไปวัน ๆ พยายามมองหาคนรู้จักในที่แห่งนี้
แต่ไม่มี ไม่มีเลย...
มีคนจรจัดช่วยเหลือเขา ชี้ทางหาของกิน ช่วยบอกแหล่งที่ทางหลับนอน
ไม่ใช่เพียงแค่จดจำชื่อและข้อมูลของตัวเองไม่ได้
ทักษะบางเรื่องของเขาก็ดูเหมือนจะเสียไปด้วย จนดูเหมือนกลายเป็นเด็ก ๆ ไป

คืนนั้นเขาเพียงแค่สงสัยว่าคนเหล่านั้นมาทำอะไรกันมากมาย
แต่เพียงแค่เดินเฉียดเข้าไปใกล้ เด็กหนุ่มเหล่านั้นก็ลากเขาเข้าไปกลางวง
กระทืบด้วยฝ่าเท้า ตีด้วยไม้และท่อเหล็ก ส่งเสียงโหวกเหวกดุดัน
เขาตกใจ พยายามขดตัวหนีความเจ็บปวด จนสติหลุดหายไปเมื่อเท้าของใครสักคนกระแทกเข้าที่หัว

ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาในคลีนิก
หมอโทนี่ทดสอบการรับรู้ของเขา พบว่าการรับรู้ค่อนข้างปกติดี
แต่เมื่อถามข้อมูลส่วนตัวต่าง ๆ เขากลับตอบอะไรไม่ได้เลย
โทนี่คิดว่าเขาเสียความทรงจำชั่วคราวเพราะถูกรุมทำร้าย
แต่ว่าไม่ใช่...เขาพยายามอธิบายให้คุณหมอฟังว่าไม่ใช่แบบนั้น

"ดี...เก่งมาก" คุณหมอโทนี่เอ่ยชมขณะใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้คนไข้ของเขา

"คุณหมอโทนี่ แบลงค์"

"...เรียกคุณหมอเฉย ๆ ก็ได้"

"คุณหมอ"

"ใช่ เก่งมาก"

คนไข้ไร้ชื่อยิ้มด้วยใบหน้าเกลี้ยงเกลา
ดีใจ เหมือนเด็กเล็ก ๆ

วันนั้นโทนี่ลังเลระหว่างปล่อยให้คนไข้คนนี้ตาย หรือจะรักษา
แต่เขาเกรงว่าชาวบ้านที่รู้เรื่องนี้จะมาสอบถามอาการตามประสาพลเมืองดี
และบาดแผลของชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ได้รุนแรงถึงขนาดจะเสียชีวิตได้โดยง่ายเลย
ทั้งที่เขาอยากให้ผู้ชายคนนี้กลายเป็นศพแท้ ๆ ...

ขณะนี้โทนี่ แบลงค์กำลังมองรอยยิ้มตรงหน้า
รอยยิ้มของคนที่เขาเคยคิดจะปล่อยให้ตาย

"...คุณควรจะมีชื่อชั่วคราวนะ" โทนี่ทักขึ้น พลางคิด

คิดถึงชื่อคนญี่ปุ่นที่อยู่ในความทรงจำอันยาวนาน

แต่ไม่...

เขาไม่มีวันให้ชื่อนั้นกับใคร

"ฮิราอิ" โทนี่พูดโพล่งขึ้น "ชอบไหมชื่อนี้"

"...ชอบ" คนไข้ไร้ชื่อยิ้ม ดูมีความสุข

"ไม่รู้ความหมายหรอกนะ เอามาจากชื่อนักร้อง"
โทนี่ยิ้มอย่างเอ็นดู เพราะว่าเด็กคนนี้ว่าง่ายกว่าที่คิด...

"ชั่วคราวนะ จนกว่าจะจำตัวเองได้ จะได้กลับบ้าน"

พอพูดเรื่องกลับบ้าน เด็กน้อยตัวโตดูเงียบลง
ตาหลุบมองพื้น ครุ่นคิด

"อยากอยู่กับคุณหมอ" เขาพูดขึ้นอย่างซื่อตรง

"ไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่บ้าน" โทนี่ลูบหัวอีกฝ่าย ที่มีสีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนจะช่วยพยุงคนไข้ของเขากลับไปที่เตียง
คนไข้ ที่ไม่ใช่คนไข้ไร้ชื่ออีกต่อไป

แต่ถึงจะพูดว่า 'ไม่ได้'

ทว่าหลังจากนั้นคนไข้คนนั้นก็ไม่ได้กลับไปเป็นคนไร้บ้าน
เขาอาศัยอยู่ที่นี่

ใช้ชื่อ 'ฮิราอิ'
ชื่อที่ทำให้เขาเผยยิ้ม
ไม่ใช่เพราะความหมายของมัน แต่เพราะมีคนใจดีมอบมันให้กับเขา

คนใจดี ชื่อคุณหมอโทนี่ แบลงค์

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เมื่อคืนคุณหมอไม่ได้กลับบ้าน
ฮิราอินอนหลับอยู่ที่โซฟาสำหรับรับรองคนไข้ที่ชั้นล่างสุด

เมื่อโทนี่เดินกลับเข้ามา
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมานอนรออยู่ตรงนี้
ในเมื่อเขาบอกไปแล้วว่าจะกลับตอนเช้า

"...ทานอะไรหรือยัง" โทนี่พูดเสียงดัง หวังให้ฮิราอิตื่น
แต่เด็กขี้เซาก็ยังคงเป็นเด็กขี้เซาอยู่วันยังค่ำ

เขาวางแฮมเบอร์เกอร์ที่หวังจะซื้อมาปลอบไว้ที่โต๊ะ
ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา เหนือศีรษะของฮิราอิ
เรียกชื่อ
จนเด็กน้อยของเขาลืมตา

"...คุณหมอโทนี่ แบลงค์"

"...เรียกชื่อเต็มทำไม" โทนี่ยิ้มขำ

ฮิราอิยิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น
ก่อนจะยกตัวกระเถิบขึ้น
กอดเอวคุณหมอเอาไว้

แล้วค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง

_____________________________________________

โด๋ย : สั้น ๆ แต่ก็ยาวแฮะ //ปาดเหงื่อ

ย้อนอดีตนิดนุง

*คอมเมนต์จากบล็อกเดิม