[MIS-AU] Christopher Blank - Happiness

posted on 08 Jun 2013 10:45 by whitetown in MIS



เอนรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้
 
 โดยต่อเนื่องมาจาก RP-AUนี้
และเกี่ยวเนื่องกับ : [MIS - AU fic] Dearest
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : Reginald Osbourne 
*นี่เป็นฟิคAU ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นจริง









ในอ้อมกอดของคุณผมไม่เคยรู้สึกหนาวแบบนี้เลย



จำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไรที่คุณยอมเป็นฝ่ายโอบกอดผมไว้โดยไม่ต้องมีคำสั่งหรือการร้องขอ ทว่าเมื่อรู้ตัวอีกครั้งผมก็นอนอยู่ที่นี่ ในตรอกชื้นแฉะที่ไหนสักแห่งใต้ฟ้าสีเทาอึมครึมของปารีส สถานที่ที่ผมไม่เคยรู้สึกคุ้นเคยเลยนับตั้งแต่เหยียบย่างมาถึง



มือของผมถูกย้อมด้วยเลือดอีกครั้ง คล้ายกับเวลาที่ผมช่วยชีวิตคน-คล้ายคลึงกับเวลาที่ผมสังหารผู้คน เพียงแต่ครั้งนี้มันเป็นเลือดของผมเอง ร่างสีแดงเข้มของมันกำลังขยายตัวออกไปตามร่องระหว่างกระเบื้อง ปนเปื้อนด้วยคราบดำจากกองขยะที่กองสุมอยู่ข้างเคียง ตอนนี้มันได้กลายเป็นปีศาจรูปร่างพิลึกพิลั่นอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน



ที่น่าตลกก็คือความจริงแล้วผมรู้จักมันเป็นอย่างดี...



ก่อนหน้าที่ผมจะเติบโต พ่อสอนให้ผมรู้ว่าความรักกับการกักขังและทำร้ายให้หวาดกลัวนั้นล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งเดียวกัน แม้ว่าพ่อจะไม่ได้กักขังผมไว้ดังเช่นที่ทำกับพี่ชาย และผมก็ไม่ได้ล่ามโซ่เขาไว้อย่างที่ทำกับเหยื่อ ทว่าเราทั้งคู่ก็ทำประหนึ่งว่าพวกเราได้กักขังกันและกันเอาไว้ เราต่างก็เล่นสนุกไปกับเหยื่อที่ลักพามาจากโลกข้างนอก ทว่าหัวใจและร่างกายของผมก็ไม่เคยทรยศหักหลังในสิ่งที่พ่อต้องการ เขาเองก็ไม่เคยมีใครอื่นในหัวใจนอกจากผมกับพี่ชาย มันจึงกลายเป็นความซื่อสัตย์และเชื่อใจที่เราต่างยินดีมอบให้กัน ผมเคยคิดอย่างนั้น...



ทว่าเมื่อปัญหาคืบคลานเข้ามาใกล้ จู่ ๆ เขาก็ปล่อยมือจากผม ผลักไสให้ผมมาอยู่ในที่ ๆ ห่างสายตา ท่ามกลางผู้คนที่ถืออาวุธในมือ โซ่ตรวนระหว่างเราขาดสะบั้นลงอย่างที่ผมไม่ทันตั้งตัว...วินาทีเดียวกันนั้นผมฉุกคิดได้ว่าความรักที่พ่อใช้เพื่อดึงรั้งผมไว้นั้นช่างเปราะบาง ราวกับว่าเขาไม่ได้ต้องการจะเหนี่ยวรั้งผมไว้ให้อยู่ข้างกายโดยแท้จริงตั้งแต่แรก ใช่...บางทีมันคงเป็นเช่นนั้นแต่แรก เพียงแต่ผมอยากจะเป็นทาสที่ดีของเขาจึงพยายามคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขาก็รักผมเท่ากับที่ผมรัก ทว่าสุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพียงแค่...ภาพฝันที่ผมใช้เพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดร่วมยี่สิบสองปีเท่านั้น



ทันทีที่ความจริงนี้ถูกตอกย้ำ บ้านก็กลายเป็นเสมือนนรก หัวใจของผมจมจ่ออยู่กับความสิ้นหวัง และเพียงแค่เฝ้ารอให้ตัวเองตัดใจได้ที่จะเดินทางสู่ความตายเท่านั้น ความตายที่จะทำให้เราสงบลง ความตายที่จะทำให้เราเลิกทุรนทุรายเพราะความต้องการ พวกเราทั้งสามคนจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเพราะสิ่งใด ๆ อีก แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นเลย...ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมสบตากับพี่ชายผู้เข้มแข็ง ความหวังเล็ก ๆ เกิดขึ้นในใจของผม แล้วเหตุผลนั้นมันก็ทำให้ผมรีรออยู่เป็นเวลานานจนกระทั่งผมได้พบคุณ...



โดยที่ไม่ทันได้รู้ตัวผมก็ตกหลุมรักคุณ แล้วอีกเพียงไม่นานต่อมาตัวผมที่เคยคิดแต่เรื่องของการกักขังหรือการฆ่าและหมกมุ่นอยู่แต่กับความตายก็เริ่มคิดถึงความสุขของคุณ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ...เพียงเพราะว่าเป็นคุณนั่นแหละที่ทำให้ผมมีความสุขมากเหลือเกิน



คุณจินตนาการไม่ออกหรอกออสบอร์น เมื่อแรกเริ่มเหมือนกับว่าผมเพียงแค่อยากจะลิ้มรสหวานจากผลไม้บนต้นเท่านั้น ทว่าต่อมาการมีชีวิตอยู่ใต้ร่มไม้เล็ก ๆ นั่นกลับทำให้หัวใจของผมเต็มตื้นด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเหมือนกับว่ามีเมฆสีขาวบริสุทธิ์อัดแน่นอยู่ในหัวใจของผม และเบื้องหลังของเมฆก็คือดวงอาทิตย์อันอบอุ่น ที่ทำให้ผมรู้สึกราวกับกำลังมีชีวิตอยู่บนสวรรค์ จนถึงเวลานี้ก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันได้เกิดขึ้นจริง ๆ



แล้วในที่สุดผมก็ตัดสินใจซ่อนใบหน้าอัปลักษณ์นั่นไว้ภายใต้ความเป็นปกติสามัญที่ตัวเองมี
นั่นเพราะผมรู้ว่าเทวดาของผมไม่อาจเผยยิ้มได้หากว่ายังมีปีศาจอยู่ข้างกายเช่นนั้น



มันอาจทำให้ผมรู้สึกเศร้าอยู่บ้างที่คุณเลือกรักแต่เพียงด้านที่ใจดีของผม แต่นั่นก็ไม่แปลกหรอก...ในท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่เคยนึกเสียใจเลยออสบอร์น ในตอนที่คุณยอมยิ้มให้ผมอีกครั้ง ในตอนที่คุณยอมสวมแหวนที่ผมมอบให้ และเวลาที่มีคุณอยู่ในอ้อมกอด ผมคิดจริง ๆ ว่าผมไม่ต้องการสิ่งอื่นใดอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวตนของตัวเองหรือความต้องการอื่นใด ขอแค่เพียงมีคุณอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น



ทุกครั้งผมกุมมือของคุณไว้ ผมตระหนักได้นี่คือสิ่งมีค่าเพียงสิ่งเดียว และคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมมี ผมรู้ตัวว่าจะไม่มีความรักครั้งต่อไปสำหรับผมอีกแล้ว ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่างที่คุณอาจไม่เคยรู้สึกถึงมัน ผมรู้ได้เองว่าสิ่งนี้คงจะไม่อยู่กับผมตลอดไป...



แม้ผมจะพยายามแล้ว แต่ก็มีบางสิ่งที่ผมไม่อาจให้คุณได้ เหมือนบางสิ่งที่คุณให้ผมไม่ได้ คุณแค่พยายามอยู่ในโลกของคุณ...โลกที่มีใคร ๆ อยู่กับคุณ มีเพื่อนของคุณ เพื่อนร่วมงานของคุณ ผู้คนข้างนอกนั่น โลกที่คุณมีทุกคนแต่ไม่มีผม



ผมรู้สึกเหมือนเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอีกครั้ง
เพราะว่าในโลกของผมไม่มีใครอื่นนอกจากคุณ



ทุกครั้งที่เรามีปัญหากัน ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่าถ้าผมขังคุณไว้แต่แรกคงไม่ต้องเป็นแบบนี้ ไม่ต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่คุณอยู่กับคนอื่น ทุกครั้งที่คุณใส่ใจกับเพื่อนของคุณ ผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคุณถึงยังต้องการคนอื่นนอกจากผม แม้ว่าคริสโตเฟอร์ผู้ใจดีของคุณจะพยายามอธิบายว่าคนเราต้องการมีสังคมของตัวเอง คนรักต้องรู้จักเว้นระยะห่างให้กัน อย่างที่คนปกติอย่างมันจะรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง แต่ในหัวใจของผมก็ยังต้องการให้คุณมีเพียงแค่ผมเท่านั้น



ที่จริงผมเข้าใจมาตลอดว่าคุณมีความสุขอยู่แล้วในโลกของคุณ เพราะเมื่อใดที่ผมพยายามฉุดรั้งคุณมาอยู่ในโลกของผม คุณจะต้องร้องไห้และเจ็บปวดเหมือนอย่างวันนี้... แม้คุณรับปากว่าจะเป็นของผม แต่ในที่สุดแล้วคุณก็ไม่ได้เป็นของผมอยู่ดี เมื่อถูกผมล่ามโซ่ตรวนคุณก็จะไม่ยิ้มให้ผมอีกต่อไป ทั้งหมดนั่นมันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยออสบอร์น แต่เป็นเพราะผมต่างหาก...ผมที่ไม่สามารถมีความคิดแบบคนปกติได้ ไม่สามารถพอใจกับการที่ปล่อยให้คุณอยู่ห่างกายบ้างเพียงบางครั้ง เป็นผมเองที่ทำให้คุณต้องทุกข์ทรมาน...ต้องเสียใจ



ก่อนหน้าที่ความตายของผมจะเกิดขึ้น ผมอาจจะทำร้ายคุณ ช่วงชิงอิสรภาพมาจากคุณ หรือแม้แต่ฆ่า...มันคงจบลงด้วยน้ำตาและความตายของผมเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมผมถึงไม่ฆ่าคนที่คิดจะทำร้ายคุณเสียก่อนล่ะ ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจบลงด้วยความตายของผมอยู่แล้ว และนั่นคือเหตุที่ผมเลือกที่จะเดินจากมาแทนที่จะลงมือทำอะไรตามที่เคยคิดไว้



ครั้งหนึ่งผมพูดว่าจะปกป้องคุณ คุณตอบว่าไม่มีใครทำร้ายคุณหรอกนอกจากผม คำตอบของคุณทำให้ผมเจ็บปวด นั่นก็เพราะมันเป็นความจริงที่ผมรู้ดีแก่ใจอยู่แล้ว



ผมเพียงแค่...รู้สึกสิ้นหวังกับตัวเองเท่านั้น



แต่ที่รัก...ตอนนี้ผมได้ปกป้องคุณแล้ว ถ้าไม่มีผม...สุดท้ายแล้วคุณก็จะมีความสุขได้อยู่ดี ในโลกของคุณกับคนอื่นข้างนอกนั่น จะต้องมีใครสักคนที่อยากกอดคุณเหมือนที่ผมกอด ดูแลคุณและรักคุณเหมือนอย่างที่ผมรัก แต่เขาจะไม่ทำร้ายคุณเหมือนอย่างที่ผมทำ เขาจะเป็นคนที่ยอมให้คุณอยู่ในโลกใบนั้นได้ เป็นคนที่ไม่เหมือนกับผม บางทีคุณอาจจะยอมรับเลี้ยงเด็กสักคนหรือมีลูกกับคนที่รักได้โดยที่ไม่ต้องกลัวอะไรอย่างที่คุณเคยกลัวเมื่อมีผมอยู่ข้างกาย



ดูสิออสบอร์น...แค่ผมคิดถึงความน่ารักของคุณผมก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ ดวงตาของผมปิดสนิทลงแล้ว ทว่าผมกลับมองเห็นแสงสว่าง น้ำตาของผมหยดลงบนร่างสีแดงเข้มของปีศาจ และมันก็ได้เจือจางลงเล็กน้อย ตอนนี้ผมเห็นภาพคุณอุ้มลูกของคุณและมีผมที่กอดพวกคุณเอาไว้ในอ้อมกอด ในความเป็นจริงนั่นคงไม่ใช่ผมแต่เป็นคนอื่น...ใครสักคน



ซึ่งไม่เป็นไรหรอกรู้ไหม ทุกครั้ง...แค่เพียงผมได้คิดถึงคุณในอกของผมก็เต็มตื้นไปด้วยความสุข ดวงอาทิตย์และเมฆสีขาวของผมยังคงอยู่ที่นั่น รู้ตัวอีกทีผมก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว และบางทีแม้แต่ตอนนี้ผมเองก็อาจจะกำลังยิ้มอยู่ก็ได้



ผมได้รับจากคุณมามากมายเหลือเกินที่รัก...ตลอดมาผมคิดแต่ว่าอยากจะทำให้คุณรู้สึกมีความสุขเท่าที่ผมมี เท่าที่ผมเคยได้รับจากคุณ วันนี้ผมรู้แล้วว่าผมไม่มีวันทำได้ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ...ผมฆ่าเจ้าปีศาจตัวนั้นตายแล้ว ตอนนี้คุณเป็นอิสระจากปีศาจอัปลักษณ์ที่พยายามขังคุณไว้ในโลกของมันแล้ว



คราวนี้คุณจะได้มีความสุขจริง ๆ เสียที










--------------------------------







Comment

Comment:

Tweet

(; _ ; โฮ้วววว เจ็บช้ำได้อีก เป็นAUที่เจ็บปวดเหลือเกิน ดีใจมากที่ได้อ่านมุมมองของหมอ (แม้จะเศร้ามากๆเช่นกัน)
อ่านไปก็รู้สึกว่าคุณออสในตัวเราแทบอยากไปคุกเข่า ร้องไห้ขอร้องว่าอยู่ด้วยกันเถอะนะ Y_Y
สงสารหมอจัง ทั้งในเรื่องของครอบครัวกับคุณออส อ่านไปก็ยิ่งเสียใจที่หมอต้องตายคนเดียวโดยที่ยังไม่ได้อยู่ต่อไปด้วยกัน
ขอบคุณที่เขียนออกมาให้อ่านกันค่า คุณออสในตัวเราอยากทำให้หมอได้มากกว่านี้ยิ่งๆขึ้นไป เหมือนมีแรงผลักดันอยากหาจุดที่สมบูรณ์พร้อมของทั้งสองฝ่ายไปเรื่อยๆ แต่ตอนนี้คุณออสก็มีความสุขดีเพียงพอนะ <3
/ว่าจะไปตอบเมนต์ฟิก Dearest... เดี๋ยวต๊ะไว้ก่อนนะคะ YvY
ปล. เมฆขาวกับพระอาทิตย์ทำให้นึกภาพความรู้สึกหมอได้ดีจังเลย ฮือ

#1 By Daiong [ไดอง] on 2013-06-08 12:51